Polskie tańce weselne

Bogactwo obrzędowych polskich tańców wiąże się z historią kraju, z jego zróżnicowanym środowiskiem geograficznym i etnograficznym. To w obrzędowych pieśniach i tańcach splotła się odziedziczona po przodkach tradycja szlachecka z anonimową twórczości, ludów z wieloma przyjmowanymi przez wieki zapożyczeniami z innych krajów. Bukiet ślubnyWszystkie obrzędowe weselne tance związane były z magią matrymonialną i opiekuńczą, a także połączone z antycznymi wierzeniami, ze zdolne są odwrócić zło. Tańce weselne odgrywały zróżnicowaną rolę. Były tańcami o ściśle rytualnym znaczeniu, miały określone miejsce w obrzędzie i mogły w nich uczestniczyć wyłącznie określone osoby, pełniące podczas wesela ważne funkcje, np. zamężne kobiety – starościny, starosta weselny, druhny i drużbowie panny młodej i pana młodego i niekiedy rodzice państwa młodych; pozostali goście weselni byli podczas wykonywania tych tańców tylko obserwatorami. Podkreślały ważne fakty określone akcję weselnego obrzędu, takie jak wyłączenie panny młodej z grupy panien (“taniec druhen z panną młodą) czy włączenie jej do grupy mężatek (“skakanie z czepcem”). Niektóre tańczone były przez same kobiety, niektóre tylko przez mężatki, inne wyłącznie przez mężczyzn. Do takich tańców należała tańczona we wschodniej Małopolsce – “okółka” – męski korowód taneczny.

 

Drugi rodzaj weselnych tańców to te tańczone przez wszystkich, takie jak oberek, mazurek, okrąglak, walczyk. Chociaż i one mogły pełnić obrzędową rolę. Ustalone tradycją tance obrzędowe następowały w określonym, wszystkim znanym porządku, np. taniec przed rozplecinami, przed oczepinami, tance w trakcie oczepin i po oczepinach. Były to tańce niespotykane poza weselem, np. mały taniec – chmiel- chmielowy chodzony, świeczkowy, oczepinowy, skakanie z czepkiem, gonienie po zastołu.

VN:F [1.9.22_1171]
Oceny: 7.4/10 (11 głosów)
VN:F [1.9.22_1171]
Oceny: 0 (z 0 głosów)